வரலாறு சில நிகழ்வுகளை காலத்தின் ஓட்டத்தில் மறைக்க முயன்றாலும், அந்நிகழ்வுகளில் சிந்தப்பட்ட இரத்தமும் சுமக்கப்பட்ட துயரங்களும் ஒரு மக்களின் கூட்டு நினைவில் என்றும் அழியாத காயங்களாகவே நிலைத்திருக்கும். அத்தகைய வேதனையும் வலியும் நிறைந்த நாளாக 1990 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 10 ஆம் திகதி சம்மாந்துறை வரலாற்றில் பதிவாகியுள்ளது.
அன்று சம்மாந்துறைப் பகுதியில், முஸ்லிம் ஆயுதக் குழுக்களால் பாதுகாப்புப் படையினரின் ஒத்துழைப்புடன் தமிழ் பொதுமக்கள் மீது கொடூரமான தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எனப் பதிவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. எவ்வித ஆயுதப் பாதுகாப்பும் அற்ற பொதுமக்கள் இலக்காகக் கொள்ளப்பட்ட இந்த வன்முறைச் சம்பவம், அப்பகுதியில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் வாழ்வில் ஆழமான துயரத்தையும் அச்சத்தையும் விதைத்தது.
இந்தத் தாக்குதலில் 37 தமிழ் பொதுமக்கள் சுட்டும் வெட்டியும் கொடூரமான முறையில் உயிரிழந்தனர். பலர் கடுமையான காயங்களுக்கு உள்ளாகி வாழ்நாள் முழுவதும் உடல் மற்றும் மன உளைச்சல்களின் சுமையைச் சுமக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். அதுமட்டுமன்றி, அவர்களின் வீடுகள், சொத்துக்கள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்கள் அழிக்கப்பட்டதால் எண்ணற்ற குடும்பங்கள் நிர்க்கதியான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன.
இது வெறும் ஒரு படுகொலைச் சம்பவத்தின் பதிவாக மட்டுமல்ல; இனவெறியும் வன்முறையும் அப்பாவி மக்களின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதைத்துவிடுகின்றன என்பதற்கான வேதனையான சாட்சியுமாகும். எந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், நிராயுதபாணிகளான பொதுமக்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் தாக்குதல்கள் மனிதநேயத்திற்கே எதிரான குற்றங்களாகும்.
சம்மாந்துறையில் உயிரிழந்த 37 தமிழ் பொதுமக்களையும், அந்நாளில் துன்பத்தையும் இழப்பையும் அனுபவித்த அனைத்து உறவுகளையும் இன்று நாம் மரியாதையுடன் நினைவு கூருகிறோம். அவர்களின் நினைவுகள் மறக்கப்படக் கூடாது; அவர்களின் கதைகள் வரலாற்றின் ஓர் அங்கமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
உண்மைகள் புதைக்கப்படாமல் பேசப்பட வேண்டும். நினைவுகள் அழிக்கப்படாமல் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். நீதி தாமதிக்கலாம்; ஆனால் வரலாறு மௌனமாக இருக்கக் கூடாது.
“உயிரிழந்தோரின் நினைவு நிலைத்திருக்கட்டும். உண்மை வரலாறாகப் பேசப்படட்டும்.”காப்புப் படையினரின் ஒத்துழைப்புடன் தமிழ் பொதுமக்கள் மீது கொடூரமான தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எனப் பதிவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. எவ்வித ஆயுதப் பாதுகாப்பும் அற்ற பொதுமக்கள் இலக்காகக் கொள்ளப்பட்ட இந்த வன்முறைச் சம்பவம், அப்பகுதியில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் வாழ்வில் ஆழமான துயரத்தையும் அச்சத்தையும் விதைத்தது.
இந்தத் தாக்குதலில் 37 தமிழ் பொதுமக்கள் சுட்டும் வெட்டியும் கொடூரமான முறையில் உயிரிழந்தனர். பலர் கடுமையான காயங்களுக்கு உள்ளாகி வாழ்நாள் முழுவதும் உடல் மற்றும் மன உளைச்சல்களின் சுமையைச் சுமக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். அதுமட்டுமன்றி, அவர்களின் வீடுகள், சொத்துக்கள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்கள் அழிக்கப்பட்டதால் எண்ணற்ற குடும்பங்கள் நிர்க்கதியான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன.
இது வெறும் ஒரு படுகொலைச் சம்பவத்தின் பதிவாக மட்டுமல்ல; இனவெறியும் வன்முறையும் அப்பாவி மக்களின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதைத்துவிடுகின்றன என்பதற்கான வேதனையான சாட்சியுமாகும். எந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், நிராயுதபாணிகளான பொதுமக்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் தாக்குதல்கள் மனிதநேயத்திற்கே எதிரான குற்றங்களாகும்.
சம்மாந்துறையில் உயிரிழந்த 37 தமிழ் பொதுமக்களையும், அந்நாளில் துன்பத்தையும் இழப்பையும் அனுபவித்த அனைத்து உறவுகளையும் இன்று நாம் மரியாதையுடன் நினைவு கூருகிறோம். அவர்களின் நினைவுகள் மறக்கப்படக் கூடாது; அவர்களின் கதைகள் வரலாற்றின் ஓர் அங்கமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
உண்மைகள் புதைக்கப்படாமல் பேசப்பட வேண்டும். நினைவுகள் அழிக்கப்படாமல் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். நீதி தாமதிக்கலாம்; ஆனால் வரலாறு மௌனமாக இருக்கக் கூடாது.
“உயிரிழந்தோரின் நினைவு நிலைத்திருக்கட்டும். உண்மை வரலாறாகப் பேசப்படட்டும்.”